در تاریخ، کسانی هستند که با مرگ خویش، در ابعاد کوچک و بزرگ به حیات ما زندگی می بخشند. به عقیده من مسیح، علی بن ابیطالب، حسین بن علی و محمد نیز برای ما، از آنان بود. برخی از مرگ ها باعث شکوفایی، انقلاب فکری، رشد اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و حتی عاطفی هستند {در حالی که گاهی مواقع کاملاً بر عکس می شود} مرگ محمد، باعث همه اتفاق های بود؛ او با مرگ خویش خانه ما رو تخریب کرد و از نو ساخت، دل ها ما را زندگی و زندگی ما را حیات و حیات ما را بیداری بخشید. ازین مرگ سخن بیشتر باید که مجالش نیست.
چشمانم را که باز کردم خواهرم را دیدم در حالی که آرام اشک بر زمین می ریخت… گفت : مادر بزرگ به رحمت خدا رفت…
بیرون اتاق برادرم کنار عکس پدرم ایستاده دستانش را مشت کرده بود و بر دیوار می کوبید و می گفت : پدر! باز سقف خانه مان فرو ریخت.. خانه را سیاه پوشیده بود… صدای صوت قرآن…
صدای شیون زنی در فضا بود… اِی وای مادرم… اِی خدای کعبه…
از هم گسیختم، ریختم و پاشیدم…
خانه و کوچه و خیابان پر از مردمان بیگانه شد، نمی شناختم و می شناختند، نمی گفتم و می گفتند…
گذشت…
و گاهی من فقط حسرت خوابش را داشتم… و این حسرت درد داشت…

حالا یازده سال گذشته ، ساعت ۱ بامداد… مادرم قرآن می خواند…
محمد در تاریخ ۱۳۷۹٫۰۴٫۰۷ درگذشت.

Mohammad

همچنین بخوانید :

• من و شیطان
• فقر و آزادی
• ای غریبا مرد…
• “تنها مرد شهر ما مادر است”
• باز هم محمد ! باز هم ترس و دلهره

«تاریخ ما» در فیس بوک

«اِنی» در فیس بوک

فید «تاریخ ما»

© eni برای اِنی کاظمی, ۲۰۱۱٫ |
پیوند مستقیم |
۱۵ دیدگاه ها |

برچسب ها: دل تنگ, دل نوشته, محمد, گاه نوشته

کلمات کلیدی : خاطره ها, دل تنگ, دل نوشته, محمد, گاه نوشته, گفتار نیک
– ادامه مطلب کلیک کنید+

www.TarikheMa.ir