راهی به سوی پیشرفت
اغلب مصری ها، برخلاف پزشکان هیچ گاه خواندن و نوشتن را فرا نمی گرفتند. اما بعضی پسران خوشبخت این امتیاز را پیدا می کردند تا در مدارس مخصوص حاضر شوند و برای شغل کاتبی آموزش ببینند. معمولاً کودکانی که برای حضور در این مدارس انتخاب می شدند، از خانواده های طبقات بالا بودند. اغلب آن ها پسران کاتبان بودند. با این حال، گاهی پسر یکی از رعایا برای حضور در مدرسه انتخاب می شد. در مدرسۀ کاتبی هیچ گاه از دختران ثبت نام به عمل نمی آمد. آن ها معمولاً تا زمان ازدواج در خانه می ماندند و از مادرانشان مهارت های خانگی را فرا می گرفتند. ازدواج گاهی اوقات در دوازده یا سیزده سالگی صورت می گرفت.
بعد از ثبت نام، شاگردان خواندن و نوشتن و ریاضیات ابتدایی را به مدت ده سال آموزش می دیدند و سپس برای کار در یک زمینۀ خاص تربیت می شدند. آن ها با رونوشت برداری عباراتی از روی متون مذهبی و ادبی و نیز ثبت وقایع دوران فرعون به خط هیروگلیف، نوشتن را فرا می گرفتند. در هیروگلیف مصری که بیش از ششصد نشانه داشت، برای صداهای منفرد و نیز ایده های پیچیده تصاویری وجود داشت، برای مثال برای نوشتن لغت زنبور دانش آموز باید علایم دو کلمۀ زن و بور را تلفیق می کرد.
در ابتدا، دانش آموزان هیروگلیف را روی قطعات سفالی حک می کردند که وقت زیادی می گرفت. بعد از کسب مهارت، آن ها از پاپیروس استفاده می کردند. دانش آموزان برای نوشتن از یک برس نی ای و بعدها از یک قلم نی تراشیده شده استفاده می کردند. علاوه بر هیروگلیف ابتدایی، دانش آموزان نوعی کتابت دیگر به نام خط مقدس (hieratic) نیز می آموختند. این خط که در واقع هیروگلیف اختصار یافته بود بعدها برای ارتباطات روزانه استفاده شد. بعدها، خط مقدس به خطی برای تندنویسی تبدیل شد که آن را خط توده ای (dometic) می نامیدند.

آموزگاران بسیار سختگیری بر مدارس ریاست می کردند و دانش آموزان را آزار می دادند و حتی کتک می زدند. یکی از آموزگاران از شاگردی که فکر می کرد سستی می کند، انتقاد می کند:
یک آدم بی چارۀ آموزش ندیده نباشد. شب تو را تمرین و روز به تو درس می دهد، اما تو به هیچ یک از تعالیم گوش فرا نمی دهی و به راه خودت می روی. میمون حرف ها را می فهمد… شیرها را می توان آموزش داد و اسب ها را تربیت کرد. اما کسی مثل تو (کودن) در این سرزمین نیست. این را به خاطر داشته باش!