با توجه به اینکه از زمان فرمانروایی کورش آثاری از شهرسازی یا مثلا ابزار صنعتی سازندگی به دست نیامده است؛ اما آثار و شواهد نابودی تمدن‌های بسیاری دیده شده است، می‌توان گفت که کورش بزرگ شخصیتی ویرانگر داشته است.

وقتی در راهروهای موزه‌ها قدم می‌زنیم و یا در برگ‌های کتاب‌های تاریخ سیر می‌کنیم، می‌توان توجه کرد که هر آنچه آثار باستانی و هنری از تمدن‌های ایران‌زمین و منطقه برجای مانده است، متعلق به پیش از فرمانروایی کورش هستند. و مابقی متعلق به دوران سلوکیان (بازماندگان اسکندر) اشکانیان (پارتیان) و سرانجام ساسانیان می باشد.
از دوره کوروش جز مقبره او چیزی موجود نیست
نه آثار صنعت گری و نه آثار شهرسازی.

جام‌های مارلیک، جام‌های مفرغین لرستان، ابزارهای کشاورزی کاسی، زیورآلات و هنر فلزگری زیویه، تندیس‌های املش و کلاردشت، و بسیاری ساخت‌وسازهای زیبای هنری و فنی دیگر که آخرین نمونه‌های آنها متعلق به تمدنهای ماقبل سلطه کورش است و پس از غلبه او نشانه‌ای از ابزار هنری و صنعتی دوره کوروش هخامنشی در موزه‌ها و کاوش‌های باستان‌شناختی دیده نمی‌شود.

علاوه بر همه اینها، در زمان کورش و حتی در زمان دیگر هخامنشیان نه تنها شهری ساخته نشده که حتی بقایای یک شهر معمولی نیز به جز تخت جمشید شناسایی نشده است. همه اینها به سادگی و روشنی نشان می‌دهد که کورش بزرگ شخصیتی ویرانگر داشت و نه سازنده.

[B]بسیار از تمدن‌های کهن و درخشان ایران‌زمین و از جمله تمدن کردی مادها، تمدن ارمنی اورارتوها، تمدن گیلانی کادوسیان، تمدن مازندرانی امردها، تمدن خوزستانی عیلامیان، تمدن آذربایجانی ساگارتیان، تمدن لری کاسیان، و دیگر تمدن‌های منطقه برای همیشه به دست کورش بزرگ نابود شدند و جز نامی از آنان در تاریخ باقی نماند.

کوروش پادشاهی بوده چون داریوش ارشک انوشیروان نادر شاه و … نمیدانم چرا ببیجهت بزرگش کرده ایم
او نیز چون دیگران گاهی خدمت کرد و گاهی خون ریخت
دلیلی ندارد چون قدیسان اورا بزرگ کنیم

بدرود

من به داشتن خواهری واقع بین و هموطنی متمدن و با ادب و صد البته با فرهنگ و منطقی چون شما افتخار میکنم

امیدوارم همواره در زندگی در کنار خانواده و به دور از فحاشان و اوباش باستان پرست و نژاد پرست زندگی شیرینی داشته باشید

بدرود

کتاب های علامه مجلسی (ره) و حاج شیخ عباس قمی (ره) در آنجائی که مربوط به تاریخ است.از کتاب مورخان شیعه و سنی استفاده کرده اند.اگر هم سخنان ضعیف در آنها یافت می شود.مربوط به گذشتگان است که هر خبری را چه ضیف و چه قوی ضبط می کردند.علامه مجلسی و شیخ عباس قمی ناقل این متون هستند.و دخل و تصرفی در آنها نکرده اند.اصطلاحاً به آنها اخباریون گفته می شود.یعنی اخبار رسیده را نقل می کردند.در هر کتاب تاریخی دروغ و راست به هم آمیخته و به دلیل چند اشتباه کل کتاب را دور نمی اندازند(این مسلئه نمونه زیاد دارد).

نوشته های شما پر از سانسور و تحریف حقایق و خیانت در نقل تاریخ است.(البته می دانم که از جای دیگر کپی کرده اید)
«ابن بلخی از بزرگترین مورخینه!! حتی جمهوری اسلامی هم ازش استفاده می کنه؟؟»
آیا این لطیفه را خودتان ساخته اید.
بهتر است جنابعالی بجای نوشتن بیش از حد و کپی پیست از آن سو و این سو کمی کتاب بخوانید.اگر به مقدمه کتاب فارسنامه مراجعه کنید.خواهید دید نام نویسنده این کتاب تا به حال ناشناخته مانده است!!-و نام «ابن بلخی» لقب اهدائی به او می باشد!–در ضمن او
جغرافیدان است نه مورخ!و کتاب او در دسته بندی جغرافیایی قرار می گیرد نه تاریخی-همچنین نویسنده کتاب فارسنامه در قرن ۶ هجری(حدود ۵۰۰ سال پس از هجرت) می زیسته–و روایت او (رفتن ابن عباس به استخر)فاقد هرگونه سند و مدرک و پشتوانه تاریخی می باشد.و علم تاریخ هم چیزی نیست که یک شبه بعد از ۴۰۰ و اندی سال بر نویسنده مجهول کتاب الهام شود!! منهای تمام این مواردی که گفتم.می توان با استفاده از روایت خود فارسنامه بی پایه و اساس بودن آن را به شما اثبات کنم.چرا که آن روایت ایرادات و تضاد های تاریخی و حتی جغرافیای فراوان دارد.منتها در این مجال و در این فضا نمی گنجد.
«نادان» دوست عزیز آن کسی هست که نمی داند. شما هم سعی کن ندانسته چیزی را ادعا نکنی.
آن روایتی که دوستمان آورد دارای اسناد تاریخی است.به کتاب وقعه(پیکار)صفین-نوشته نصر بن مزاحم بن سیار منقرى (زاده پس از ۱۲۰-م ۲۱۲ ق/۷۳۸- ۸۲۷ م)مورخ مشهور کوفی(پیش از طبری می زیسته است). ابن ابى الحدید او را مورد اعتمادى راستین و درست‏گوى و از رجال اصحاب حدیث دانسته است. (شرح نهج البلاغه، ۱/۱۸۳)

توضیحی مختصر در باب شهر «انبار»:
«انبار» شهرى کنار فرات، ۶۲ کیلومترى غرب بغداد در عراق کنونى ،شاپور اول ساسانى آن را از نو ساخت و مستحکم نمود، و به انبار اسلحه و مهمات تبدیل کرد، و به یادبود پیروزى خود بر گوردیانوس، آن را «پیروز شاپور» نامید. اعراب ناحیه اطراف آن را «فیروز شاپور» و انبار خواندند. انبار در زمان خلافت ابو بکر به دست مسلمین افتاد (۱۲ ه. ق).(پانویس کتاب-پیکار صفین-ص:۱۹۹)
امیرالمومنین علی بن ابی طالب(صلوات الله علیه) در هنگام حرکت به نبردگاه صفین از این شهر عبور کرد(پیکارصفین/ترجمه،ص:۱۹۷)

اما روایت:
«..و على همچنان بیامد تا به انبار رسید و دهقانان آن سرزمین، بنو خشنوشک به استقبالش آمدند. سلیمان گوید: «این کلمه فارسى است: خوش طیب و نوشک راضى، یعنى بنى الطّیّب الرّاضى».
(آن دهقانان) چون او را پذیره آمدند پیاده شدند و سپس شروع به دویدن در رکابش کردند، به ایشان گفت: پس این چارپایان که با خود آورده‏اید براى چیست؟
و از این کار که مى‏کنید (و پیاده شده‏اید و مى‏دوید) چه قصدى دارید؟ گفتند: این کار که اینک مى‏کنیم رسم و خوى ماست و بدین وسیله فرمانروایان خود را بزرگ مى‏داریم و بدیشان احترام مى‏نهیم. اما این چارپایان، پیشکش براى توست. و نیز براى تو و مسلمانان غذا آماده کرده و براى چارپایانتان علوفه بسیار فراهم آورده‏ایم.
گفت: اما این که مى‏گویید: رسم شماست که فرمانروایان را بدین گونه گرامى و بزرگ مى‏دارید، به خدا سوگند که این دویدن شما فرمانروایان را سودى ندارد، فقط شما وجود خود و پیکر خویش را رنجه مى‏دارید، دیگر چنین نکنید. اما اگر دوست دارید ما این چارپایان را از شما بستانیم، ما آنها را به حساب خراجتان از شما مى‏پذیریم. اما خوراکى که براى ما تهیه کرده‏اید، ما خوش نداریم که چیزى از مال شما را جز با پرداخت بهاى آن بخوریم. گفتند: اى امیر مؤمنان ما آن را ارزیابى مى‏کنیم و سپس بهایش را خواهیم گرفت. گفت: اگر بهایش را معلوم نکنید ما به همان آذوقه‏اى که خود داریم اکتفا مى‏کنیم. گفتند: اى امیر مؤمنان، ما مولایان(سرورانی) و خواجگانى نامدار از اعراب داریم، آیا تو ما را از این که به ایشان پیشکشى دهیم و آنان را از این که چیزى از ما بپذیرند، نیز منع مى‏فرمایى ؟ گفت: همه اعراب دوستدان شمایند(یعنی نه سروران و بدین معنی که با شما فرقی ندارند) ، اما بر هیچیک از مسلمانان روا نیست که پیشکش شما را بپذیرد. و اگر کسى چیزى از شما به زور غصب کند ما را خبر دهید. گفتند:اى امیر مؤمنان ما خوش داریم که پیشکش و بزرگداشت ما پذیرفته آید. به ایشان گفت: زهى (آفرین) بر شما ، ولى ما را بدان نیازى نیست. پس ایشان را ترک کرد و به راه خود ادامه داد. (پیکارصفین/ترجمه،ص:۱۹۹-۲۰۰)

کتابنامه:پیکار صفین، نصر بن مزاحم منقرى (م ۲۱۲)، ترجمه پرویز اتابکى، تهران، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامى، چ دوم، ۱۳۷۰ش.

«ای خوانده ترا خدا ولی ادر کنی
بر تو ز نبی نص جلی ادر کنی
دستم تهی و لطف تو بی پایانست
یا حضرت مرتضی علی ادر کنی»
(ابوسعید ابوالخیر)

یا علی،یا علی،یا علی،یا علی،یا علی،…….