مطابق اوستا ریشهً مازندران مزن (مز زن=زن بزرگ سالار) است ولی طبق شاهنامه فردوسی سفر کیکاوس به مازندران آن را مئذن (بهشت) هم می گرفته اند و شهر قزوین را به مناسبت واقع بودن بر سر راه مازندران دروازه بهشت می نامیده اند. نظر به روایت استرابون از سنت زن سالاری تپوریان و مجسمه های الهه بزرگ که از مازندران به دست آمده است اصل با مفهوم مز زن یعنی پرستنده الهه بزرگ و زن سالار بوده است. برای نام کاسپی نیز می توان دو وجه اشتقاق قائل شد: کاس-پی یعنی گراز خوار و کا- سپی یعنی سگپرست که از این میان کاس-پی گراز خوار با...