اگر نظری به تاریخ اقتصادی و فرهنگی جهان باستان بیفکنیم ، متوجه می شدیم که برده داری در تاریخ بشر پیشینه ای بسیار کهن دارد. مصریان نیز از این قافله عقب نمانده و در سایۀ مهاجرت ها، مسافرت ها، جنگ ها و به ویژه تجارت های دریایی به این گردونه جذب شده و سابقۀ برده برداری آنان به اواخر هزارۀ پنجم پیش از میلاد مسیح و اوائل هزارۀ چهارم پیش از میلاد مسیح می رسد. مصریان بین سه هزار تا دو هزار و پانصد سال یعنی از هزارۀ چهارم تا پایان عهد جدید مصر یعنی سال۵۲۵ پیش از میلادمسیح که سال سقوط مصر به دست پارسیان (هخامنشیان)... 

آنچه در این مقطع از تاریخ مصر باستان اهمیت دارد پیشرفت های اجتماعی – اقتصادی ناشی از یکجانشینی است. در اینجا نیز تولید و غلبه بربحران های اقتصادی در اولویت نخستین قرار دارد. مردم کماکان در تأمین منابع آبی جهت آبیاری زمین های کشاورزی تلاش می کنند. مصریان به تنها منبع آبی در اختیارشان یعنی رود نیل دلبسته بودند و ایجاد تأسیسات آب رسانی در برنامۀ کار قرار داشت و جز با کوشش جمعی و همه جانبه تحقق این هدف امکان پذیر نبود. به وجود آمدن تپه های گِلی در سرتاسر کر انۀ نیل براثر انباشته شدن رسوبات ناشی از طغیان... 

زمین- صناعت- بازرگانی- طبقات مردم- علم سومریان از میان رفتند، ولی مدنیت و فرهنگ آنان برجای ماند. از سومر و اکد هنوز صنعتگران و شاعران و هنرمندان و حکیمان و قدیسان برمی‌‌‌خاست. تمدن شهرهای جنوبی در امتداد نهرهای فرات و دجله به شمال انتقال یافت و، همچون میراث اصلی تمدن بین‌النهرین، به سرزمین بابل و آشور رسید.  Read More →